settling

yesterday, in the midst of flu and scoliosis, i acquired myself an undertime wishing i could sleep and have the much needed rest but the heat that penetrated even the remotest corner of my small world did not let me.

instead, the afternoon took me to certain places and moments captured and printed on rectangles and yes, tears that somehow are no longer always ready to fall anytime just kept falling.

no, not of sadness.

yes, there is loneliness but more of the profound feeling of acceptance of things that for a time now, i can no longer find the strength to fight against. even to fight for.

as i looked at each memory immortalized in each photograph, i realized more and more how i have grown accustomed to all that this feelings i have for a particular beautiful being bring about. and then i asked myself again, after being taught upon to rationalize and see it as a choice, what is there really to choose from?

to move away only to find myself searching the way back again and again?

and yes, how does one empty its heart to give way to something new that may happen? or may not?

what does one really choose between loving albeit hurting and living without love? is it not a trick question?

perhaps, some hearts settle for less than what they want than nothing at all.

or some sweet things bought on the store at dawn.

sa isang sulok ng magdamag

kunukupkop ng madaling-araw

ang mga sandaling hinabi

sa bawat pagdalaw,

sa bawat nating pagyakap

sa bawat sandaling

nilalabanan,

kinukupkop rin

sa isang sulok ng magdamag

ang katotohanang pilit mang baguhi'y

nananatili.

nananatiling nakagapos

ang aking puso

nananatiling ikaw lamang

ilang ulit mang labanan

at sa isang sulok

ng bawat nating magdamag

nagkukubli ang bawat nating damdamin,

ang bawat pagtibok

ang bawat paghinga

at may lungkot

sa pagtuklas

na sa isang sulok ng magdamag

tiyak ang binibigkas

ng puso ko sa iyo

at ng puso mo sa akin,

na kahit sa iisang sulok sabay ang pagtibok

hindi pa rin iisa ang nadarama.

sa isang sulok ng magdamag

pati ang puso ko'y umaawit rin

inaawitan ng hangin
ang mga along
isinisigaw ang iyong pangalan
sa karagatan ng umagang
sinasalamin ng mga silahis ng araw
ang iyong mukhang kinasasabikan

hinahagkan kita
sa aking isipang
umaapaw sa iyong ala-ala
kasabay ng pusong
ikaw rin ang pinipintig

inaawitan ng hangin
ang maalong umagang
muli'y ikaw at ikaw lamang
ang ginugunita

kasabay ng hangin,
pati ang puso ko'y umaawit rin

April 16, 2008
Kawit, Medellin, Cebu

magkasabay ang paghinga

masalimuot pa rin, oo, ang rubdob ay nananatili at ang pagsikat ng araw kanina'y isang gintong ala-ala.

tunay pa ring pag-ibig, hamon man nito'y sinasaksihan ng mga talang patuloy ginuguhit sa kalangitan ang bawat ala-ala.

tanong pa rin ay, may patutunguhan ba?

ang pagsinta'y nanatiling laan sa kanya na lagi't lagi nang naghahatid ng pangamba, ligaya

at ngayo'y wala na ngang paghihintay o pag-asa na dumating nang lubos,

kahit pa man sa iisang sulok, magkasabay ang paghinga